Kevser Çakır

Kevser Çakır

Hayata Dair Gözlemlerim
kevsercakir@gmail.com

Uzun ve yalnız bir gece, kitap okuyup kendimi dinlemek için bindiğim,

18 Temmuz 2022 - 13:27

Uzun ve yalnız bir gece, kitap okuyup kendimi dinlemek için bindiğim, ıssız sessiz trenler, ekonomik felaketle birlikte dolup taşmaya başladı. Tam kapasite gidip geliyor artık. Sivas-Ankara trenle 84, otobüsle 350 lira.

800 kayıtlı yolcu, yerlerde uyuyan çocuklar, uyumsuz tavırlarıyla göze batan yabancı uyruklu erkekler, çok çocuklu kadınlar, ağlayan bağıran bebekler, sağda solda yerlere atılmış çekirdek kabuklarını süpüren, çöp toplayan, yetişemeyen görevliler, ayağımın altı yapış yapış, camımda ayak izleri var, tuvaletler rezalet. Buradan insan ordusu geçmiş belli. İnsanları bireysel olarak seviyorum.

Ama kalabalık gruplarda davranışlar anormalleşiyor. Birbirlerinden cesaret alarak, daha disiplinsiz oluyorlar. Bu yüzden her türlü kolektif yapıyı terkettim. Herhangi bir kalabalığın parçası olmanın dönüşümüne katlanamıyorum.

Trendeki koltuk sayısı, kapasiteye karşık değil demek ki. Burada normal bir yolculuk afaki 300 kişi falan olmalı. Tıpkı yerküreye sığsak da, normal bir yaşam serüveni için aslında fazla olmamız gibi.

İnsan bulunduğu ortamda sadece fiziksel bir yer kaplamıyor. Düşünceleri, hisleri, savundukları, inandıkları, davranışları fiziksel alanının çok dışına taşıyor. Etrafımızdakiler için genel olarak rahatsızlık veriyoruz.

Etrafımızda kaç tane siyasi polemiklere girmeyen, herkesi olduğu gibi kabul eden, seven, sayan, hoş sohbet eden, türkü söyleyen, bir enstrüman çalan kaç kişi var? Ama acı acı konuşan, laf sokan, dik dik bakan, boş söz söyleyen binlercesi...

İnsan kalabalıkları çoğunlukla iyi şeyler üretmiyor. Dağıldıklarında pet şişeler, kağıt mendiller, ezilmiş çiçekler ve mekanın bozulmuş aurası kalıyor. Köylere dönsek keşke doğaya, toprağa, kendimize dönsek.

60 kişilik vagonda sabahın erken saatlerinde telefonu açıp bağıra bağıra konuşan gülen, kendinden başkası yokmuş gibi müzik açan, ayakkabılarını çıkarıp kokular yayarak uyuyan şu anlaşılmaz insanlardan uzaklarda, ütopyamızda yaşasak keşke.

Bu yazı 187 defa okunmuştur.

YORUMLAR

  • 0 Yorum

Son Yazılar