BEN MANYAKMIYIM?

Gençliğimde (15-29 arası) biraz)))  serserilik yaptım.
En fazlası 34 gün, 15 gün, 7 gün olmak üzere onlarca defa sansaryan hana yolum düştü.
Ayak Tırnaklarım söküldü, Bacak bileklerimde deri kalmadı falakada Elektrik verilirken çırpınmaktan. Başımdan, sırtımdan aldığım darbeler cabası.
Çok defasında adli tıptan İşkence raporu bile alamazdım (Bazen verilenler ise bir haftayı geçmezdi) Dava açsam netice çıkmazdı...

Hiç ağladığım, Yalvardığım vaki olmamıştır
Acılara karşı alabildiğine duyarsızım, İğnesiz diş çektirebilirim.

Lâkin; 
Bir mazlumun sevinmesine, Birilerinin mutluluğuna sebep veya şahit  olmak beni çok duygulandırır.
İstemsiz gözlerim yaşarım, Bazende hüngür hüngür ağlarım.
Bu doğal bir davranış mı, Anormal mi?

Hep merak ederim ama soracak bir doktorla karşılaşmadım.
Kısmet 72 yıl sonra burada bu soruma cevap arıyorum.

Yaş 72 ama yaşayamadım ki bu yılları, Bu nedenle hep 20'li yaşlarda hissederim kendimi.
Çok haksızlıklara uğradım Polisinden, Hakiminden, Savcısından Komutanından...
Ne hikmetse dert etmedim bu "Kunta Kinte" türü muameleleri

Ne kadar batıl yaşadıysam da Allah'a inandım, Hesap gününe inandım, İntikamımı o günlere havale ettim gönül rahatlığı ile.

Gerçekten ben normal miyim?, Hastamıyım?

HÜRRİYET GAZETESİNDE SANSARYAN HAN

DİP NOT: BUNLARI PAYLAŞMAMIN NEDENİ?
Bizim zamanımızda devleti temsil eden zatların yaptıkları yanlışları Bu gün ve Gelecekte aynı görevi üstlenenlerin daha doğru görev yapmasına bir nebze vesile olmaktır.
Bütün gece pavyonlarda sabahlayan memurların Suçluların peşinde koşmak gibi bir faaliyeti yoktu. hasbelkader ellerine düşen suçluları işkence ile konuşturarak suçların faillerini bulduk edasıyla Zorla imzalatılan hazır itiraflar ile yıllarca ceza evlerinde yatmaları bu memurların vicdanında hiç yara açmadığına şahit oldum.

Pes ederdim,  Allah ne kadar katı, Taş gibi vicdan vermişti bu gibilere...