AHLAKÇI VE AHLAK.
(Ahlakçı, sarılar-doncular ve foncular gibidir.)
Bunlar sokakta, ekranda ve mekanda meclis kürsüsünde ya da mahalle kahvesinde…
Hayatımızın tam ortasında, dilinden düşürmediği "ahlak" kavramıyla etrafına parmak sallayan o figürle hepimiz tanışırız.
Bildin mi p-puştu.
Bazen televizyon ekranlarındadır .
Ses tonu yüksek, duruşu iddialı, cümleleri hep "biz ne oluyoruz" sitemiyle doludur.
Peki, bu iktidar alanı yaratma meraklısı "ahlakçı" ile insanı insan yapan o sessiz, derin "ahlak" arasındaki mesafe ne kadar?
Gelelim bazen benim de gösterdiğim o keskin, ironik ama bir o kadar da hakikati el yordamıyla değil, doğrudan kalbinden yakalayan kalemle haddim olmadan anlattığım o meseleye.
Çünkü biliriz ki; ahlakçının bağırtısı ne kadar gürültülüyse, hakiki ahlakın sedası o kadar derinden ve sessizce akar.
Ahlakçı gücünü makamdan, ahlaklı insansa makamın ağırlığından ve utancından alır.
Ceket Düğmelerinden Başlayan Maskeler.
Ahlakçı dediğin adamın en belirgin vasfı, ölçüyü kendi biçtiği terzi dükkânından herkes için elbise dikmeye kalkmasıdır. Kendi cebindekini saymaz, komşunun cüzdanını dikizler; kendi günahını mahzenlerde saklar, başkasının ayıbını afişe eder.
Ceketinin düğmeleri zihniyetinin darlığını örter sanki.
Kürsüye çıkar:;
“Ey ahali!" der,
Yoldan çıktınız.
Değerlerimizi unuttunuz!"
Oysa unuttuğu şey şudur:
Ahlak, bir tebliğ memuriyeti ya da zabıta mesaisi değildir. Ahlak, kimse seni izlemediğinde, karanlık odada vicdanınla baş başa kaldığında yaptığın tercihtir.
Ahlakçı ise kalabalığı arkasına alarak konuşmayı sever; çünkü kalabalık, kendi kusurlarını saklamak için en büyük fahişe duruştur.
Ahlakçının derdi hakikatle değil, o hakikatin üzerinden kazandığı konforlu tahtla ilgilidir. Kendi hayatının konfor alanını bozmadan, başkalarına "Hizaya gelin!" fırçası atmak en ucuz kahramanlıktır çünkü.
Sessiz ve Derinden Akan Nehir: Hakiki Ahlak
Gelelim işin diğer yüzüne…
Hakiki ahlak öyle gürültü patırtı çıkarmaz. Tabelası yoktur, reklam panolarında boy göstermez. Ülkemin hatta ilçem Bulancak’ın ara sokağında, o daracık fırının önünde ekmeği bölüşenin elindedir; kış günü kapıya konan bir kap suda, hastane koridorunda kimseye sezdirmeden dökülen gözyaşındadır.
Gerçek ahlak, caka satmaz. Adamı adam eden, insanı insan tutan o görünmez omurgadır. Kimsenin kimseyi kollamadığı, herkesin birbirinin kuyusunu kazdığı bir devirde, başkasının hakkına rıza göstermektir.
Bugün Türkiye’nin dört bir yanında, Samsun’un o hareketli pazar yerinden Giresun’un sisli yamaçlarına kadar hepimizin bıkıp usandığı şey tam da budur:
Lakırdısı çok, ederi kıt ahlakçılar korosu. Herkes birbirinin bekçisi kesilmiş ama kimse kendi kalesinin kapısını kilitlemeyi akıl edemiyor
Ne diyor Halil Cibran:
Ben güneşi gösterdim o aptallar parmağıma baktılar.
Ahlakçının parmağıyla gösterdiği yöne değil, o parmağın sahibinin kirli tırnaklarına bakmak gerekir.
Biraz da aptal olmamak gerekir?
Mustafa’nın sarı donu 300- 500 puşt fonu gelecek nesiller imizin poposunuundaki donu çıkarmaktır.
Yarın senin çocuğun sarı doncular gibilerin koruması olmasını istiyorsan bugünden tedbir al.
Din ile deyince ahlaklı ile ahlakçıyı ayır.!
Daha ne kadar açık konuşulabilir bilmiyorum?
Çünkü bu memleket laftan, tavsiyeden, dağ gibi yığılmış nutuklardan çok çekti. Bize sesini yükseltmeyen, insanı insanlığından utandırmayan, "Ben" demeden önce "Biz" diyebilen o sessiz erdem lazım.

Bırakalım ahlakçılar kendi yankı odalarında ferman buyursun.
Biz, vicdanının sesini gürültüye kurban etmeyenlerle yürümeye devam edelim.
Ne dersiniz, hakikatin terazisi bu gürültüyü er geç tartmaz mı?
Doğru yolda olana selam olsun