BEN ÖLÜRSEM, VATAN DA ÖLÜR DİYE KORKUYORUM DOSTLAR.
Çünkü, ben ben değilim artık.
Ben, vatanda yok olarak bedenim ve ruhumla vatan oldum ve ben Anadolu'yum artık.
Ben, 814.000 Km. karelik genişlikte bir bedenle yaşıyorum.
Bu beden üzerinde dolaşan o kadar h-ain, p-uşt, hergele, s-oysuz var ki bedenime târifi imkânsız acılar çektiren. Bunların en gaddar ve en acı vereni ise, bedenimin tam orta yerinde Ankara'da bedenime musallat olan asalak zehirli mantarlardır.Vatanıma hizmet etmiş olmamın huzuruyla vicdanım rahat olarak ölmek en büyük arzumdur.
Vicdan, Allah’ın kulunun gönlüne fısıltısıdır.
Bu İlâhi fısıltı; Allah’ın yarattığı kulunu, Hakk'a, hakikate, kanaate, adâlete, dürüstlüğe, merhamete, şefkate, şükre davetiyesidir.
Ali Emiri Efendi ‘’Divan ü lügati’t– Türk’ü’’ bulup Türk Milletine kazandırdıktan sonra, Talât Paşa kendisine ‘’Yeter ki iste, sana arzu ettiğin her makamda devlet memuriyeti vereyim’’ teklifini götürünce, Ali Emiri Efendi’nin cevabı çok düşündürücüdür;
“Ben milletime edecek hizmeti yaptım. Bugün nazarımda hiçbir memuriyetin, paranın, malın, mülkün kıymeti yoktur. Benim en büyük arzum ve isteğim, başımı yastığa her koyduğumda, Allah’ın gönlüme fısıltısından ibaret olan vicdânımı rahat ve huzurlu hissedebilmemdir” der.
Ben de Ali Emiri Efendi gibi başımı her yastığa koyduğumda;
Rabbimin gönlüme fısıltısından ibâret olan vicdanımı rahat ve huzurlu hissediyor, onun sesini dinliyorum.
O ses bana hep, ‘’Yılanın gömleğinden sıyrılışı misâli dünya sevgisinden, mal, mülk, makam sevdasından sıyrılarak, Türk’ü sev, onu yaşat ve onun bekasından başkasını düşünme, vatan senin bedenin, tasan yalnızca ihanete uğrayan Türk milletinin ırzı, namusu, vatanı ve bayrağı olsun’’ diye fısıldıyor.
Vicdanımın sesine karşılık veriyorum ve bu sesin etkisiyle;
Ben ben olmaktan çıkıyor, ben Türk milletinin varlığında eriyip yok olarak benliğimden ve bedenimden sıyrılıp anında koca bir vatan (ANADOLU) oluyorum. Ben yokum artık, ben vatanım, ben Anadolu’yum. Bu yüzdendir bedenimin 814 Bin Kilometre kare oluşu. Bu yüzdendir vatanımın her hangi bir köşesindeki olumsuzluğun beni acıtışı ve beni dayanılmaz acılar içinde kıvrandırışı.
Bedenim vatanlaşınca ölmekten korkar oldum!
Korkuyorum, ben ölürsem vatan da benimle ölür diye!
Şair ne demiş;
Ölmek kaderde var, bize ürküntü vermiyor,
Lâkin vatandan ayrılışın ızdırâbı zor.
Hiç dönmemek ölüm gecesinden bu sâhile,
Bitmez bir özleyiştir, ölümden beter bile.
TC Orhan Kiliçoğlu