ÇOCUKKEN KÖYLÜYDÜM..

12 yaşına kadar köyde büyüdüğüm için o çocuk yıllarımı hiç unutamıyorum..
Hele gurbette zorluklar içinde olunca da kendi köyün ayrı bir önem taşıyor..

 İşte köyümde yaşadıklarım..

Saygılarımla..

ÇOCUKKEN KÖYLÜYDÜM..

Köy çocuğuyum, köyde büyüdüm
Orada emekledim orda yürüdüm 
Sevgiyi, saygıyı orada gördüm
Onun için özlüyorum köyümü

Tanır beni köyün toprağı taşı
Deresi, tepesi Duzluğun başı
Ayrıldık kurumuyor gözüm yaşı
Onun için özlüyorum köyümü

İyi bilirim baharı, kışı, yazı
Davar, malı, tavuk, ördeği kazı
Sıcağı, kışın yediğim ayazı
Onun için özlüyorum köyümü

Orada bildiydim yokluğu, varı
Ekerdik yulaf,arpa, buğday, darı
Tere yağımız olurdu sapsarı
Onun için özlüyorum köyümü

Ağor vardı ortasında sanaksal
Döşenmişti toprağın üstüne sal
Ağbun çekilenin adıydı herzal
Onun için özlüyorum köyümü

Orada gördüm başörtü, yazmayı
İlkokulu ve okuyup yazmayı 
Dirgen, tırpan, çekiç, kürek kazmayı
Onun için özlüyorum köyümü

Başında nöbet tuttuğum çeşmesi
Ezberimdeydi köyün her köşesi
Ağlaması, gülmesi ve neşesi
Onun için özlüyorum köyümü

Giyerdi anneler leçek, yemeni
Atol, özek, tero, yemlik, çimeni
Herkes överdi Kura’da  çimeni
Onun için özlüyorum köyümü

Gezerdim dağ, orman, yamaç bayırı
Mera, otlaklar, tarlalar çayırı
Velhasıl şirin köyüm Gürçayır’ı 
Onun için özlüyorum köyümü
 
Köyümü, köylümü hiç unutamam
Memleketimi yürekten atamam
Gurbeti kendime mesken tutamam
Onun için özlüyorum köyümü

Unutuldu ceddin yattığı mezar
Evler, ahırlar, çeperlerle duvar
Kazma, kürek, çekiç, baltayla hızar
Onun için özlüyorum köyümü

Yine hasretlik sardı Atalay’ı
Unuttu doyduğu yer Ankara’yı
Yazdı bir bir köyü Sağbara’yı
Onun için özlüyorum köyümü

Atalay ÜRKER
Gazi & E.Emniyet Müdürü