NANKÖR MÜYÜZ?

Yüzyıllardır kendimizi tanımaya çalışmışız.

Peygamberler, filozoflar; “kendini bil!” demişler.

Psikologlar, psikiyatrlar hep bizimle uğraşmışlar.

Ama Yaradan da, bizi bize birçok surede tanıtmış.

İşte ÂDİYÂT suresinde şöyle buyuruyor:

"İnsan Rabbine karşı çok nankördür.

Ve kendisi de buna şahittir. 

Doğrusu o, malı çok sever." 

Ayette bizden bazıları "KENÛD, 

kelimesiyle vasıflandırılıyor.

KENUD, "anûd" vezninde bir kelimedir.

Nimetleri çok inkâr eden, 

kötüleyen ve küfreden demekmiş.

Ayrıca KENUD, yemeğini misafirinden 

kıskanan ve yalnız yiyen cimri,

işçisine ücretini vermeyen,

onu ezen adama da denirmiş.

Ahhhh! Ne kötü bu sıfatı takınmak değil mi?

Bu nankörlüğümüzü kanıtlayan

söz ve hareketlerimiz;

sahip olduğumuz nimetlerin 

kıymetini bilmeyişlerimiz;

ve hakkıyla şükrünü eda etmeyişlerimiz

oldukça yoğunmuş bizlerin.

Ama uğradığımız bir musibet 

ve zorluk karşısında feryadı basmalarımız;

kendi ellerimizle kendimizi tehlikeye

atmamıza rağmen, faturayı başkasına

çıkarmalarımız da varmış bizim. 

Ve gün gelecek bu nankörlüğümüze

bizzat tanıklık edecekmişiz.

Gerçekten bizler, malı, serveti,

Kendimizi ve iktidarı çok severiz.

Bu sevgi bizleri, nankörlüğe, aç gözlülüğe,

inkarcılığa götürmüyorsa, zararsızdır.

Ama bizi şükürsüz, hamdsiz, merhametsiz, 

bencil, beleşçi, köşe dönücü yapıyorsa

çok tehlikelidir. 

Bu sevgi, bizi veren el olmaktan, 

hayır sevgisinden uzak tutuyorsa

o zaman da tehlikelidir. 

Bu tehlikeyi önleyen, güçlü bir imandır. 

Ama İman, kalplerimize iyice yerleşmeyip, 

bizi nankörlüğe sürüklüyorsa sorgulanmalıdır.

Sure, kendimizi sorgulamaya davet ediyor

ve gelecek günleri hatırlatıyor bizlere.

Ünlü müfessir (Kur'an yorumcusu)

Râzî diyor ki: 

“Burada öğüt hissesi sudur:

Ey insan, sen dünya menfaati hırsıyla

hak ve hayra karşı gelmek için 

sinende türlü hisler besler, 

faydasız şeylere hazırlanır, 

kabirler bina eder, tabut satın alır,

kefen dokur biçersin.

Bunların hepsi de kurtların hissesidir. 

Hani Rabbin, Rahmân'ın hissesi nerede? 

Bir kadın bile hamile olduğu zaman

çocuğuna giyecek hazırlar.

Ona: “Senin çocuğun yok, bu hazırlık nedir? dense, 

O da der ki: “Yarın karnımdaki deşilip çıkacak değil mi?”

İşte Rabbin de sana diyor ki: 

“Bu yerin karnındakilerin hepsi

deşilecek değil mi? Hani hazırlık?"

Evet, işte bunları söylemiş merhum RAZİ.

Rabbimiz bizleri KENUD olmaktan korusun!