Peygamber Efendimiz (s.a.v) “Ben güzel ahlâkı tamamlamak için gönderildim.” buyurmuştur. Dinimizin emir ve yasakları iyiyi kötüden ayırma hassasını geliştirir. Günahlara karşı emniyet supabı demek olan gönül aydınlığı, başka bir ifadeyle “vicdân duruluğu” sağlar. Çalmak, çırpmak, başkalarının hakkını gasbetmek, haksız kazanç sağlamak, sosyal hayattaki çirkin ve kerih olan bütün kötülükler iman aktörünün oluşturduğu Allah korkusuyla önlenir. İnanç, ilim ve fazilette olgunlaşmış, iyilik ve doğruluk vasfını kazanmış insanlar, iyi ve seçkin toplumları meydana getirir. Türk milleti İslâmla şereflendiği tarihten bu yana, 10 asırdır Kur’ân okuyarak, öğrendiklerini hayatında uygulayarak medeniyetler meydana getirmiştir. Yabancı seyyahlardan Lamartine (1823-1883), “šark Mektupları” nda İstanbul’dan bahsederken, üç kıtada hükmeden imparatorluğun bu eşsiz ve benzersiz başkentinde asayişin mükemmel olduğunu, yılda ancak iki ya da üç cinayet vak’ası yaşandığını, koca bir mahallenin geceleri eli değnekli tek bir bekçi tarafından korunduğunu anlatır. Bekçinin elinde taşıdığı değnek herhalde, başıboş sokak köpeklerine karşı bir önlem olmalı.

Mazinin ruhumuzu okşayan bu akisleri, “Bize ne oldu da bu hallere düştük?” diye düşünmemizi gerektirmez mi? Allah korkusu, vicdân duygusu sinelerdeki yerini iman yoksunluğuna, tamah, açgözlülük, bencillik, riyakârlık ve nefsin diğer aşağılık sıfatlarına bıraktıkça, toplumda yasaların boşluklarından yararlanmayı, bilgisini ve aklını bu kötü yolda kullanmayı marifet sayan insanlar türeyecektir. Yasaların yaptırım gücü, kalbi Allah korkusuyla titreyen, bu sebeble kendini her türlü yolsuzluktan ve günahlardan sakınan bir mü’minin iman kuvvetiyle asla kıyaslanamaz. Talihsizlik deyip kaderimize mi küssek, yoksa geflet mi desek? Milletimiz, özellikle gençlik , son yıllarda affedilmeyecek bir manevî zafiyete düşürülmüştür. Bu inanç ve moral sarsıntısı sürekli ve sistemli bir tırmanış göstermektedir. Öte yandan ümidimiz ve güvencemiz olan, gençlik, bilhassa gelecekte memleketimizin kilit noktalarına ve yönetim kadrolarına yerleşecek olan üniversite gençliği misyonerlerin boy hedefi heline gelmiştir. Oysa mübarek dinimiz milletimizin barış, kardeşlik, sevgi, birlik ve beraberlik mayasıdır. Bu husus, “İslâm tek millettir.” buyurularak, önemle vurgulanmıştır.

Vahyin ışığından azade akıl ve bilgi unsuru, yasaları delmeyi, tereyağından kıl çeker gibi cezalardan sıyrılmayı başarıyor. Nice kültürlü, saygın meslek ve makam mensuplarının karıştığı, insana parmak ısırtacak maharette yolsuzluklara tanık oluyoruz. Hortumculuk diye tanımlanan eylem, hırsızlığın kurumsallaşmış ve incelikli bir türü değil midir? Demek ki bilgi istifi tek başına güzel ahlâklı ve fazilet sahibi insan olmaya yetmiyor. O halde ilim nedir? Dr. Mehmet Remzi Sakarya (Allah rahmet eylesin). “İlmin başı Rab demek, sonu Rabbe ermektir.” buyuruyor.
http://www.altinoluk.com/dergi/index.php?sayfa=yazarlar&yazar_no=478&MakaleNo=d227s046m1&AdBasHarf=N&limit=0-15

BENZER YAZILAR:
Nail TANGÜLÜ'nün Hocamızla olan Hatırası
Doktor Mehmet Remzi Sakarya ve Abdullah Gözaydın
Vahye Göre Yeniden İnşa, Nesrin Zerey