ZULÜM SÖNMEYEN BİR ATEŞ GİBİDİR

Harun Reşid'in* bir oğlu vardı;

adı Me'mun idi. Geleceğin yöneticisi

olacak olan Memun’a bir gün hocası,

sebepsiz yere sopasıyla bir darbe vurur.

Me'mun:

-'Bana niçin vurdun Hocam?' diye sorar. 

Hocası, şahadet parmağını ağzına götürerek

ona işaret diliyle cevap verir:

-'Sus!' der.

Biraz konuşurlar. Me'mun tekrar sorar: 

-' Hocam! Biraz önce bana neden vurdunuz?' 

Hocası yine aynı şekilde cevap verir:

-'Sus!'.

Derken aradan 20 yıl geçer.

Ve Me'mun halife olur.

Ve dünün öğrencisi bu günün Halifesi, 

yine Hocasıyla karşılıklı sohbettedir:

Daha sohbetin başında yine aynı soru:

-' Hocam! Bana neden sebepsiz yere vurmuştunuz?' 

Hocası, bu soruya bir soruyla cevap verir:

-'Onu hâlâ unutmadın mı?' dedi.

Halife Me'mun: 

- Hocam,Vallahi unutmadım.”. 

Hocası tebessümle şu cevabı verir:

*- Bu günlere geleceğini düşündüm.

Zulme uğrayan bir insanın bunu

asla unutmayacağını öğrenesin.

Ve dahi kimseye zulmetmeyesin istedim.

Sakın ola ki, kimseye zulmetmeyesin!

Çünkü zalimin zulmü, yıllar geçse de

kalpte sönmeyen bir ateş oluşturur..”

ZULÜMSÜZ, KANSIZ VE ACISIZ

YILLARIN BİZLERİ KUCAKLAMASI

DİLEK VE DUALARIMIZLA..