Buda benim Hayat Hikayem

ABDULLAH GÖZAYDIN 1951

Sarıbeyazıt Cami sokağı No:12, Trabzon’da Doğdum bu sokakta dünyaya geldim, aradan yarım asır geçti inanın bu sokaktan geçmediğim hafta olsa bile ay olmaz. 

Hala da sur içinden ayrılabilmiş değilim. 

Hala Fatihteyim

Buralarda bir gizem var.

Geçmişimde kaybettiğim, belki bulurum diye aradığım, Ne Mi?

Gerçekten bilmiyorum, Buda benim saflantılığım olsa gerek.

 

Buralar manasız, nedensiz çeker beni kendine.

Bazılarımız buralardan kurtulduğuna seviniyormu bilmiyorum ama

Ben semtimizde yakılan, yıkılan her konakla birlikte Yandım ve yıkıldım.

Yerine yapılan apartman ve beton hanlarla maalesef ayağa kalkamadım.

Hiç bir zaman benimsemedim yeni yapıları, hanları

Semtin yeni sakinleri işçi sınıfı kalabalığını görmek istemedi inadına gözlerim.

 

Hala ayakta duran Yılmazların konağının merdivenlerine oturup, Hayal kurmayı çok istedim, lakin cesaret edemedim, semtin yeni sakinlerinin şüpheci gözlemleri hep rahatsız etti beni.

Çokmu mutluydum buralarda, yoksa sonradan çokmu mutsuz oldum bilemiyorum,

Zaten “mutluluk ” benim için çok farklı bir anlamı oldu hayatta, sizler gibi bir anlam veremedim bu kelimeye, nedeni bende kalsın.

Artık bu sokaklarda eski dostluklar, arkadaşlıklar yok, her gün kavga ve arbedeye sahne, bence bu kutsal kaldırımlar.

Bir acıma hissi de diyebilirsiniz böyle bir semtin tarihin sayfalarına gömülmesine isyan.

İbrahim Sadri’nin dediği gibi “sıkı çocuklardık biz, ölesiye arkadaş”

Evet ölesiye……………………………………………..!

Bu nedenle herhalde pekçok arkadaşımızı hayatın baharında toprağa terk ettik, diğerlerini de mahpus damlarına.



Küçükpazarın hikayesi bitti, bitiyor. Son halini kimse görmek istemmiyor, Ben inadına bir mücadele, bu semtin hayat damarlarında ki var olduğuna inandığım “Asil kan”ın dirileceğine inanıyorum.

Bu semtimizin yeni yapılaşma ile o eski günlerine kavuşacağına inanıyorum, olması için ise çalışıyorum.

 

Bu semtte büyüyüp hayatın gerçeklerine yenilen çok arkadaşlarımız oldu. Kimi kör bir kurşunla, kimisi arkadaş kurşunuyla, bazılarımız ise polis kurşunu ile.abdullah

Küçükpazar süleymaniye vefa hayatımızın üçgeni

üçgenler yıkılmaz derler, kaybettik ama yıkılmadık, hala hayattayız ve ayaktayız. Hayatın acılarını tatmadan buralardan kaybetmeden mutlu bir gelecek yakalayan arkadaşlarımı kutlarım.

İlkler unutulmaz derler ya. Küçükpazar ve Mimarsinan benim hayatımın ilkleri, ilk arkadaşlıklar, ilk okul, ilk sevdalar, ilk kavgalar.

İlk sevinmeler, ilk üzülmeler belkide kahrolmaklar

Hepsi güzeldi şimdi geriye baktığımda.

Öyle veya böyle anılarıma giren bütün arkadaşlarıma bütün komşularımıza teşekkür ederim

yarım asır geçti Karşı pencerede Muzaffer abinin yaylı tanbur sesini hiç unutmadım.

Yarım asır geçti Sevgili Malatyalı arkadaşım Abdullahı niçin dövdüğümü de unutmadım,

Hallonun oğlu Rahmetli Erdal, Özbeklerden ömer, sabahattın, Aşağıda Atom Yaşar Noyan, Semtimizin hala emektarı İsmail Korkunçveren, ve Tavanlı çeşmede Eren abimiz, köşesinden ayrılmadığımız Eyüp abi, Dert ortağım Berberin oğlu Yılmaz

Hangisini sayacaksın, bir hayat yaşadık içinde her renk var.

Günümüze inat Birimiz Of’lu, Birimiz Karslı, ötede bir çok Siirtli yoldaş, Kastamonu ve Arnavut ,Erzurum Erzincanlı her vilayetten ve Zeugma mozayiğinden daha renkli bir coğrafyaydı bizim semtimiz.

Okulumuz Mimar Sinan, Vefa, Cibali bütün semtimiz arkadaş, şimdiki gençliğe inat

Küçükpazar, Vefa, Süleymaniye üçgeni, Üçgenler yıkılmaz

Biz yıkılmadık yaşıyoruz hala hayatta ve ayakta.

Bütün tanıdığım ve haddim olmayarak unuttuğum mahallelilerime mutluluklar

KANAL 7 HİÇ UNUTMADIM DİZİSİNDE HAYATIM FİLM…