Bazen böyle düşünceler sarar benliğimi

Yara'mı dediniz?

En derini,  gönlümüzde kanayan yara, Kanı dursada kabuk bağladığı yerin sertliği hep acı verir insana.

 

Yaradan öğrendiğim şey, Bizden önce gelenlerin, yaşayanların, ondan önceki yaşamların etkisiyle sessizce ve renksizce büyüyor. 

Kimse kendi başına kalbinden yaralanmıyor. Her yara daima sonraki kuşakların tamamına deneyim olarak miras kalıyor.

 

Hiç ibret alınmaz mı bunca feryadı koparan, kanı ile, acısı ile yaşayanlarla yaşadığımız gönül yenilgilerinden..

İnsanın aklıyla başına gelen bir felaket değil ki, Geldimi baş tacı yapılıyor ve bütün kilitli, güvenlikli kapılar sonuna dek açılıyor, 

İşte bundan sonra ne olabilirse oluyor, Sevdiklerimize karşı kalelerimiz, burçlarımız, kilitli duvarlarımız yokki...!