SESSiZCE ÖLMEK

Doğarken mi başladı benim son yolculuğum

Ondan mı öyle geçti o garip çocukluğum

Masallarla düşlerle beni hep aldattılar

Yaşadığım; en büyük yalandı biliyorum

Boşluğu kucaklardım uzatsam ellerimi

Düşsem diye beklerdi pusuda bir uçurum

Kol gezerdi çevremde acılar ölüm gibi

Ben ondan böyle kaldım, ondan karardı ruhum



Yağmur mu yağmazdı ne, tarlalar mı çoraktı

Neden hiç yeşermedi serptiğim onca tohum

Şimdi ölen bir şey var içimde azar azar

Ha söndü ha sönecek yıllar önce yanan mum

Susmayın biliyorum, ben bir yalan dünyada

Gürültülü yaşadım, sessizce ölüyorum

SENiN iCiNDi

Dokun bana, yüreğime dokun,

sesimi, sessizliğimi anla,

yokluğumda ağla ardım sıra,

daha güçlü, daha kadın,

ellerimde hisset söyleyemediklerimi,

kanımın donduğunu duy,

gözlerinde kayboluşumu anımsa,

nereden gelirse gelsin,

her rüzgara söyle ismimi,

ayrılıklarının içinde beni en üste yaz

gecelerle dertleş, gecelerle avun.

Dokun bana, yüreğime dokun,

toprağıma akıt göz yaşlarını,

kanayan yaralarımı sözlerinle sar,

başucumda bekle son nefesimi,

ama son nefesin bitmeden söyleme sevdiğini,

yasaksız rüyalarıma ortak ol,

pislik bulaşmamış kan ırmağıma köprü ol,

kirli insanlar değmesin kanıma,

ruhumu sar, sakla, hep yanında taşı,

umutlarımı dağla, görmesinler başıma neler geldiğini,

dokun bana,

her defada daha başka dokun,

sonra sus,

sus ve sadece şiirim ol...

Sıra sende