Av. Turgut Yenilmez

Av. Turgut Yenilmez

Ülkem meselesi
turgutyenilmez@hotmail.com

TOPLUM OLARAK GEÇMİŞİMİZİ UNUTTUK SAĞA SOLA SAVRULUYORUZ

09 Temmuz 2020 - 05:00

Tam metroya bineceğim,

Bir tane yaşlı amca

makinenin önünde panik yapmış dolduramıyor kartı.

Arkasında birkaç tane genç birikmiş bağırıyor amcaya

"-Hadi be n’apıyosun, flört mü ediyosun makinayla"

Tabi bunu duyunca delirdim.

-N’apıyosunuz ya dedim gittim amcaya yardım ediyorum,

-Canım amcam sen ne istiyorsun dedim, -Kartım yok dedi, doldurduk kartını dedim,

Al istediğin yere git bununla,

hatta sen başvuru yap

senin yaşına ücretsiz ulaşım dedim.

Neyse ben de doldurdum kendi kartımı metroya geldim.

Baktım amca orada bekliyor hala,

-Ne oldu dedim.

-Yavrum adres soracaktım

beni azarlarlar diye soramadım,

seni bekledim dedi.

-Olur mu öyle şey amcam dedim,

-peki nereye gidecektin sen dedim.

--Üsküdar Marmaray dedi.

-Amca Kirazlıdayız, karşı tarafta o.

Nasıl buraya geldin uzak dedim.

Kafasını eğdi,

-Dur dedim anlattım ona.

-Burdan Yenikapıya git,

ordan sarı çizgiyi takip et,

Marmaraya bin,

Ordan 2 durak sonra

Üsküdar Marmaraydasın dedim..

Baktım amca mahzun mahzun bakıyor, anlamamış durumu,

-Tamam dedim amca gel gidiyoruz. Atladık metroya gidiyoruz

Üsküdara doğru, yolumuz var da var.

Muhabbet olsun diye dedim

-“Amca sen nerelisin”.

-Malatya dedi.

-Var mı kayısı bahçesi filan dedim,

dedi ki

-Yavrum ben emekli ağır ceza hakimiyim. Vayy be dedim içimden.

Onlarca kişiye müebbet dağıt,

40 yıl, 50 yıl hapis ver,

sonra gel metroda kartı şaşır,

Ey insanoğlu...

Sonra,

-Amca dedim

Malatyadan İstanbula neyle geldin dedim, uçakla mı otobüsle mi?

Amca dedi ki,

-Hatırlamıyorum...

Dedim

-Amca valizler nerde?

3 yaşındaki çocuk gibi yüzüme baktı

-Nerede? dedi....

O an anladım amca demans hastası,

yani kişisel tarihini unutmak,

kendi geçmişini silmek.

-Peki amca nereye dedim,

-"OĞLUM BENİ, ÜSKÜDAR MARMARAY’DA BEKLİYOR" Dedi.

-Neyse dedim telefon nerde dedim..

-Nerede dedi,

Dedim iş sıkıntı, neyse indik

Üsküdar Marmaraya.

Oturduk bekliyoruz gelen giden yok, dedim

-Amca kimliği ver.

Baktım adına soyadına, sonra bir tanıdığı aradım.

Dedim böyle böyle kimdir

bu yakını vs bir numara bulur musun? Sağolsun yardımcı oldu.

Harbiden Malatyalıymış,

kızının numarası geldi, aradım dedim

-Gece gece rahatsız ettim ama...

Daha lafımı bitirmeden

-Üsküdar Marmarayda mısınız dedi

-Evet dedim şaşırdım da tabi.

Dedi ki

-Size eniştenin numarasını vericem

onu arayın, aldım numarayı aradım enişteyi, dedim

-Gece gece rahatsız ediyorum ama...

O da hemen

-Üsküdar Marmarayda mısınız dedi,

-evet dedim.

Ya herkes biliyor acaba ben mi bilmiyorum niye burdayız derken,

neyse enişte geldi birazdan.

Gelir gelmez sarıldı bana,

ben başladım azarlamaya

-Demans hastası bu adamı

niye tek başına salıyorsunuz dışarı.

3 yaşında birini salmakla aynı şey!

Kim o oğlu da burada bekliyorum diyor amca

- Abi demans hastası,

Evet geçmişindeki hiçbir şeyi hatırlamıyor, doğru.

Ama oğlu polisti.

3 yıl önce şehit oldu!

Ve oğluyla son telefon görüşmesinde "BABA ÜSKÜDAR MARMARAYDA

SENİ BEKLİYORUM" demişti...

Her şeyi unuttu, onu unutmuyor,

Arada evden kaçıp buraya geliyor. Dizlerimin bağı çözüldü.

Kaldım öylece,

Neyse onlar gitti kafamda cümleler dolaşıyor.

Belki dedim oğlu gerçekten de oraya geliyor ama biz göremiyoruz.

Sonra konu üzerinde daha sonra düşündüm.

-DEMANS HASTALIĞI

BİZİM DE HASTALIĞIMIZ,

TOPLUM OLARAK GEÇMİŞİMİZİ UNUTTUK

SAĞA SOLA SAVRULUYORUZ

NEREYE GİTTİĞİMİZİ BİLMEDEN.

Kim olduğumuzu unuttuk... Nereye gideceğimizi unuttuk!



HİKAYENİN KAYNAĞI

Bu yazı 800 defa okunmuştur.