AŞK İNLETİRMİŞ

“ Eyvah’ Ne yer, ne yar kaldı

Gönlüm dolu âh-ü zar kaldı

Şimdi buradaydı, gitti elden,

Gitti ebede, gelip ezelden.

Ben gittim, o hâk-sar kaldı,

Bir gûşede tarumar kaldı.”

Lise yıllarımızda okuduğumuz

Abdülhak Hamit’in bu dizeleri

birçoklarımızın hafızasındadır. 

Hikâyesini de paylaşmak istedim:

Abdülhak, Tanzimat dönemi şair 

ve yazarlarımızdandı.

Aynı zamanda iyi bir diplomattı da.

O, 1880’li yıllarda Bombay’da

hariciye görevlisiydi.

Bu sırada eşi Fatma Hanım,

ölümcül bir hastalığa tutuldu.

Ve mecburen İstanbul’a

dönmek zorunda kaldı.

Ama ne yazık ki, Fatma Hanım,

yolda yani Beyrut’ta vefat eder. 

Eşine olan insanî duyguları yoğun olan 

şairimizin dünyası yıkılır. 

Kendisini, bu dünyada yapayalnız hisseder. 

Ve çok sevdiği eşinin ardından 

bu dizelerle derdini dile getirir. 

Gerçi merhumun hercai gönüllü"

olduğunu söyleyenler de vardır, ama

gerçek aşk ve vefa bu olsa gerek..

Ne demişler, dert söyletir, aşk inletir...