MAHREMİYET TİMSALİ NİNE

Bir zamanlar, ar, hayâ, namus, mahremiyet
gibi kavramlarının zihinlerde bir başka şekilde
anlam kazandığı insanlar da varmış bu topraklarda.
İşte bir anekdot:
Yaşlı Emine teyze, abdest alıp yüzünü yıkadığı,
taharet yaptığı bakır ibriğini su sızdırdığı için
birkaç defadır lehimciye götürür. Lehimci bakar ki,
ibrik, yamalı bohçaya dönmüştür. Der ki teyzeye:
- Emine Teyze, bu ibrik iyice eskidi, kevgire döndü.
Uğraşıp durmayalım bununla. Gel, ben sana
yepyeni bir ibrik vereyim.
Emine teyze bu teklifi memnuniyetle kabul edecekken,
maalesef olumsuz cevap verir:
- Olmaz yavrum, olmaaaz. Bir başka ibrik kullanamam.
Lehimci, bu ibriğin babadan dededen kalma hatıra
filan olduğunu düşünür, ama sormadan da edemez:
- Neden, neden olmaz Emine Teyze!?
Emine Teyze, biraz da hicap duyarak
evladı yaşındaki lehimciye cevap verir:
- Evlâdım, benim mahrem yerlerimi, bir merhum eşim gördü,
bir de bu ibrik. Bir başka ibriği kullanmaya gönlüm razı olmaz!"
Ne dersiniz, pek mi çağdışı bir hikâye?