“CELLATLARINA SAYGI DUYANLARDAN NEFRET EDERİM”

Böyle demiş, ünlü filozof Jean Paul Sartre.

Bu söz, insana STOKOLM SENDROMU'nu hatırlatıyor.

O da ne mi? Şöyle açıklıyorlar bu sendromu:

Kendisine işkence edene aşık olma, 

kendine haksızlık yapanlara aptalca sarılma, 

sömürenlere karşı meftun olma anlamına geliyormuş...

Bir de hikâyesi varmış bunun.

Yıl,1973. İsveç’in başkenti Stockholm’de

bir banka soyulmuştur.

Bankayı altı gün işgal eden soyguncular,

banka personelini de rehin almıştır. 

Ama personelden bir kadın,

kendisini rehin alan kişiye aşık olmuş

ve nişanlısından ayrılmıştır.

Havva, bununla da kalmamış,

Mahkemede, soyguncuyu savunmuştur.

Ve bu tür bir ruh haline Psikiyatr Nils Bejerot

bir teşhis koymuştur: “Stokolm Sendromu.”

İlginç değil mi? Demek ki, bu sendroma tutulanlar,

bir nevi zulme çanak tutmuş oluyorlar.

Dünyamızdaki sömürüye, haksızlıklara alkış tutmuş oluyorlar.

Aman, bizler dikkatli olalım.

Âkif’imizin şu dizelerini unutmayalım:

“Zulmü alkışlayamam, zalimi asla sevemem; 

Gelenin keyfi için geçmişe kalkıp sövemem.”