HAYVANLARI DA SEVEN BİR PEYGAMBER VARDI.

DOSTLARIM!  Diyorum ki:

" Eskisinden daha çok okuyalım

ve hatırlayalım Allah Resulünü."

Neden mi?? Çünkü, 

tarihin günümüze yansıttığı birçok

lider, kral ve hatta din kurucusu vardır. 

Birçoğunun hayatı saraylarda geçmiştir. 

Çocukluk yaşlarından itibaren bir elleri yağda,

bir elleri balda toz pembe bir hayat sürmüşlerdir. 

Meselâ, 29. yaşına gelinceye dek

saraydan dışarıya çıkmayan

Budizm’in kurucusu Buda (Siddharta) bile, 

hayatın acı gerçeklerini ancak bu yaşta görebilmiştir.

O, yaşlılıktan dolayı bitkin hale gelmiş bir ihtiyarı, 

korkunç bir hastalığa dûçar olmuş bir adamcağızı 

ve bir cenazeyi görünce, hayatın hiç de 

saraydaki gibi olmadığını anlamıştır. 

İnsanların dertleriyle bu yaştan sonra ilgilenmeye başlamıştır.

Ama Allah’ın kutsal elçileri böyle değildir. 

Onlar, hayatın içinden yoğrularak gelmişlerdir. 

Çocukluklarından itibaren hayatın acı ve

tatlı günlerini yaşayarak büyümüşlerdir.

Ve özellikle sevgilerini ve ilgilerini 

hem çevrelerindeki insanlarla,

hem de hayvanlarla paylaşarak gelişmişlerdir.

Son Peygamber Hz. Peygamber (s.a.s) de öyleydi. 

O da çocukluğunda sevgisini, ilgisini, 

şefkat ve merhametini koyunlarla, 

develerle ve hatta çevresiyle paylaşmıştı. 

O, bu gerçeği bir gün şu sözlerle dile getirmişti:

“Allah’ın gönderdiği her peygamber,

mutlaka koyun gütmüş, çobanlık yapmıştır.

Ben de Mekke’nin Kararit mevkiinde koyun güderdim.”

Evet, okuyalım onu, salat ve selam eyleyelim ona.

Ve diyelim ki:

" Ey bad-ı saba! (Ey seher rüzgârı!)

Eğer uğrarsa yolun semt-i Harameyn’e;

Selamımızı arz eyle Resûl’s-sekaleyn’e."