KURNAZ, AMA AÇ

Derler ki: 

"ormanların en kurnaz hayvanı tilkidir,

ama daima açtır. Karnı doysa da, açtır."

Bu gerçeği simgeleyen bir fıkrayı paylaşmak isterim.

Hikâye bu ya, bir gün Aslan, Kurt ve Tilki

acıkınca birlikte ava çıkmışlar.

Bir geyik, bir keçi, bir tavşan avlayıp dönmüşler.

Mağarada toplanınca Aslan, Kurt’a dönmüş; 

“Hadi paylaştır şunları da yiyelim” demiş.

“Emredersiniz haşmetmeap” diye eğilmiş Kurt:

“Siz geyiği buyurun. Ben keçiyle yetineyim.

Tilki de tavşanı yesin.”

Aslan, “Tam duyamadım. Hele yakına gel de

bir daha söyle bakayım” diye gürlemiş.

Kurt kulağına yaklaşınca da,

kafasını kaptığı gibi hapır hupur yemiş; 

kemiklerini oracığa bırakıvermiş.

Sonra da, hadiseyi dehşet içinde izleyen

Tilki’ye dönüp şöyle demiş:

“Şimdi sen pay et bakalım tilki kardeş”.

Tilki titreyerek:

“Devletlum” demiş:

“Bence geyiği kahvaltıda yiyin; 

keçiyi öğleyin... Tavşanı da, akşam alırsınız.

Afiyet olsun Efendim!” 

Dağların kralı Aslan, çok beğenmiş bu paylaşımı...

“Aferin sana” demiş; “Sen nerden öğrendin

böyle adil paylaştırmayı?..”

“Önünüzdeki kafatasından” diyerek

boyun eğmiş Tilki...

Bu anekdot bizlere de ışık tutuyor değil mi?

Aslan mı, Tilki mi, Kurt mu olalım bu hayatta?

Ne dersiniz?