NAMIK KEMAL VE ODA ARKADAŞI

Derler ki, Büyük vatan şairimiz Namık Kemal’in,

mahkûmiyet yıllarında hapishanedeki oda arkadaşı

bir köylü vatandaş olmuş. 

Geceleri uzun olan bir gündüzün akşamında,

şairimiz yazdığı bir şiiri büyük bir heyecanla

okumaya başlamiş.

Şiir bittiğinde bir de ne görsün;

Oda arkadaşı hüngür hüngür ağlamaktadır. 

Koca şair, okuyup yazması dahi olmayan 

bir köylüyü duygulandırıp ağlattığına göre, 

iyi bir nazım döşendiğini düşünür, 

kendi kendine iftihar eder,

ama sormadan da edemez:

- Niçin ağlıyorsunuz? der.

Köylü cevap verir:

- Efendim, şu lambanın ışığı ile

duvara vuran sakallı gölgeniz var ya. 

O görüntü bana köyümdeki keçimi hatırlattı da, 

onun için gözyaşı döküyorum.

Ahhh! Ne çok severdim onu.

Ne kadar özlediğimi bir bilseniz onu.”

Hikâye ne denli doğrudur bilmem.

Bizler de bu sanal âlemde yazıp çizerken

Güller Gülü’nün tavsiyesini unutmamalıyız değil mi?

O güzel Peygamber şöyle buyurmuşlar:

“İnsanlarla anlayabilecekleri seviyede konuşunuz.” 

Bunu başarmak zor bir iştir ama becerebilmek için

Gayret etmemiz gerekir değil mi?