Tanımıyoruz ama..

Ruhlarının şâd olması için FATİHA okuyoruz.

Onları hiç tanımıyoruz, ama,

Dağda taşta, kırda bayırda karşılaştığımızda

Selamlaşıyor, hal hatır soruyoruz.

Onları hiç tanımıyoruz, ama,

Kapımız çaldıklarında “Tanrı misafiridir” diyoruz;

Yediklerimizden ikramda bulunuyoruz.

ÇÜNKÜ BİZ, İNSANIZ.

ÇÜNKÜ BİZ, AYNI TOPRAKLARIN ÇİÇEKLERİYİZ.

Aynı ülkede yaşayanlar, 

Aynı kitaba inananlar,

Aynı dili konuşanlar,

Hısımken niçin hasım olurlar acaba?

Aynı apartmanın dairelerini paylaşanlar 

Merdivenlerde birbirleriyle 

niçin selamlaşmazlar acaba?

İpini tuttuğu köpeğinden dolayı

birileriyle iletişim kurabilenler,

Hısımlarıyla niçin iletişim kuramazlar acaba?

Sevgisizlik, saygısızlık ve fitne tohumlarını

Bu topraklara saçanlar saçanlar kimdir acaba?

Anlamıyorum doğrusu.

Gerçi Aşık Veysel de anlamamış ya:

“Beni Hor Görme Kardeşim 

Sen Altınsın Ben Tunç Muyum? 

Aynı Vardan Var Olmuşuz 

Sen Gümüşsün Ben Saç Mıyım?”

Demiş ya…