Balat Ahrida Sinagogunun hemen yanı başındaki derme çatma dükkanında poz vermiş terzi Remzi abi.
Bayram öncesi babaannem ve amcam tarafından ne kadar istemesem de ne kadar dirensem de kendisine gönderilirdim.Önce büyük adammışım gibi hal hatır sorulur sonra paşa çayım söylenirdi.Ölçüler alınır ama fazla konuşulmazdı.Çayımı içtikten sonra çıkar gider,bunalmış insanların o kendine özgü öfkesiyle Bütün Balat’ı dolaşır sonrada eve dönerdim.
Bayram takım elbisemin rengi hep gri olurdu,hep.
Gözlerimin rengi olmalıydı,bana en yakışan renkti diyen babaannemi kös kös dinler bıyık altından gülen amcama içten içe kızardım.
Remzi abi haber yollardı gel elbiseni al diye.
Bayram sabahı karga kahvaltısını yapmadan kaldırılır ve çarşıdaki fırından poğaça alır gelirdim.
Sonrasında jilet gibi gri takım( yine yeni beyaz gömlek ve amcamın kravatlarından biriyle) kuşanılır,saçlar limon suyuyla ıslatılıp taranır ve bayramlaşılır.Ardından,gıcırdayan merdivenler çıkılarak ev sahibimiz olan Mehmet Ali amca ile Raşel teyzelere el öpmeye giderdim.
Sonrasında Balat’ın o kimseyi affetmeyen yokuşları ve bir sürü hısım akraba,eş dost ziyaretleri ile toplanan bahşişler,şekerler,çikolatalar.
En son uğradığımda işler iyice kesat demişti Remzi abi ve çok geçmeden de dükkanını kapattı gitti.
Bu da onun hikayesi olsun. TİMUÇİN TECİM
YORUMLAR