11 YAŞINDA GİRDİM SOLDAKİ KAPIDAN, SAĞDAKİNDEN ÇIKARKEN 20 OLMUŞTUM...

Soldaki kapıdan ilk adımımı attığımda 11 yaşındaydım. Annemle babam 2 gün daha birer saat ziyarete gelip sonra bin kilometre uzaklıktaki şehre geri dönecekler.. 

Ve biz ayna yaşta 80-90 çocuk, Ortaköydeki yatılı okulun yalnız yatakhanelerinde başbaşa kalacağız.. İlk günler bir hüzün çökecek içimize.. hatta geceleri birbirimize seslerimizi duyurmadan gizlice ağlayacağız yorganlarımızın altında..

Sonra birbirimize destek olmayı öğrenicez.. Yarım asır sonra bile aynı bağlılıkta devam edeceğini o gün bilmediğimiz dostluklar kurucaz. 

Yaşıtlarımız yalnız başlarına sinemaya bile gidemezken, ödevlerini anneleri yaparken .. . biz harçlıklarımızla bir ayı geçirmeyi öğreniyorduk.. çalış demeden çalışmayı.. ne giyeceğimize, ne yiyeceğimize kendimiz karar vermeyi..

O senenin sonunda yukarıdaki okula geçtik.. Demir parmaklıklarla Beyoğlu’nun renkli dünyasından ayrılan o okulda 9 senemiz geçti. 

Müdürümüz Tevfik Fikret’in dediği gibi ”Fikri hür, irafnı hür, vicdanı hür” insanlar olmayı öğreniyorduk. Voltaire gibi ”Bize çok aykırı gelen fikirlerin bile dile getirilme hakkını savunmayı”

10. Sınıfta Sartre ve Camus okumaya başladık... Ve Camus’nün kahramanı Meursault’ nun plajda genç arabı vurmasının rahatlığıyla, kimya hocası genç fransıza kızıp sene başında toptan abandone ettik sınıfı.. derslere girmedik..

28 kişilik sınıftan zorla 4 kişiyi geçirebildiler..

O dört kişi de bir üst sınıfta bekledi bizi.. 

Kötü örnek olmak istemem şimdiki gençlere ama sınıf arkadaşlarımla hep konuşuyoruz.. O günlere yine dönsek yine aynı şeyi yapardık ..

Beyoğlundaki yatılı okul hepimizin hayatını kökünden değiştirdi. Biz, şimdiki biz olamazdık, koridorlarında yatakhanesinde Grand Cour’unda , sınıflarında 9 sene geçirmeseydik. 

O nedenle bir saniye bile tereddüt etmedik oğlum da o zorlu sınavı kazanınca, onu da 11 yaşında tek başına yollamaya..

Bunlar nereden mi aklıma geldi? 

Son zamanlarda giriş sınavlarını sürekli değiştirerek bütün okulları tek tip yapmaya çalışıyorlar..

Galatasaray Lisesi, Vefa Lisesi, Kadiköy Maarif, Pertevniyal, Adana Erkek, ve onlarcası bu ülkenin zenginliğidir ve özeldirler.. ve bizim geleceğimizdir..

Bu okullara girmek için emek gerekir.. 

Bari onlara dokunmayın..

Prof. Dr. Erbuğ Keskin