ANNE

Sokaklar karanlık, karışık, ıssız

Yalnızım bu koca şehirde anne

Çoğu zaman şaşkın, ürkek, kararsız

Boğulacak gibi, nehirde anne


Sığamadım dünya dar geldi bana

Ne tarafa gitsem, itildim anne

Hasretim sevgiye, en çok da sana

Kucaktan kucağa atıldım anne

Ümit besliyorum, hani olur ya

Bir kapı açılır sabaha anne

Bazen insan üç beş kuruş bulur ya

Bakınıp gezerim, bir daha anne

Birde çocukların elinde simit

Yanımdan geçerler, gözlerim anne

Fakirin, derler ya ‘ekmeği ümit’

Hayalde bir şeyler közlerim anne

Bir selam verenim olsaydı eğer

Açlıktı, tokluktu fark etmez anne

Üstte başta yokta, hayali değer

Bakışın gözümden hiç gitmez anne

Bazen ellerinden ılık bir suyla 

Bir kaşık çorbaya muhtacım anne

Sıcacık yatakta derin uykuyla

O güler yüzlerin, ilacım anne

Akşam olup herkes eve dönerken

İçim burkularak, ağlarım anne

Evlerin ışığı bir bir sönerken

Tutamam kendimi, çağlarım anne

Nedense burada yaşamak çok zor

Bu şehirde sabah olmuyor anne

Biraz gezinmeye insan korkuyor

Yüreğime sevgi dolmuyor anne

Bir anne yanında çocuklarıyla

Geçse buralardan dolarım anne

Hücum eder dertler kör oklarıyla

Kirli saçlarımı yolarım anne

Kimseye derdimi açamıyorum

Ne tutsam elimde kalıyor anne

Acı ve kederden kaçamıyorum

Her tarafta beni, buluyor anne

Baharla yaz çabuk gelip geçiyor

Hayaller heveste kalıyor anne

Kara bahtım kışı mekân seçiyor

Yoksulluk ömrümü çalıyor anne

Dün gece bir parkta uzanacaktım

Tekme tokat beni attılar anne

Tuza ekmeğimi az banacaktım

Onu da döktüler, çattılar anne

Yaşamak nasıldır, nedir ki hayat

Huzur pazardan mı alınır anne

Yediğim, içtiğim her gıda bayat

Ne zaman, nerede kalınır anne

Arada otursam kuytu bir yere

Yüreğim hasretle dalıyor anne

Kalkmak istiyorum günde bin kere

Ellerim havada kalıyor anne

İbrahim Kalkan