ARTIK KENDİMİZE BİLE İKİ YÜZLÜYÜZ

Yekta Kopan'la kitap Fuarında yapılan bir Röportajdan....

ARTIK KENDİMİZE BİLE İKİ YÜZLÜYÜZ

• Öykülerdeki karakterlerin hemen tamamın, yazan ya da yazmayı arzulayan karakterler, neden yazma arzusuyla dolu karakterlere ihtiyaç duyuyorsun?


-Bu aslında ilk kitabımdan bu yana birçok öykümde böyle. Öykülerin anlatıcılarının yazmakla, okumakla meselesi var. İlk neden olarak bildiğim dünyadan konuşmak istememi söyleyebiliriz. Ben okumayı ve yazmayı bilen, bu eylemlerin içinde var olmak isteyen bir insanım. Bir diğer neden ise hikâye anlatma ihtiyacı. Biz birbirimize hikaye anlatma yeteneğimizi yitirdik.

Birbirimizin hikâyelerini dinleme yeteneğimizi yitirdik. Oysa bu coğrafyadaki kadim topluluklar, dinler, bireyler çok güzel hikâyeler anlatır. Sözlü, yazılı edebiyat, gündelik yaşam hikâye anlatmak üzerinedir.

Biz birbirimize hikaye anlatırdık ve dinlerdik. Aynı görüşte olmasak da farklı insanların hikâyesini dinleyerek insanları tanırdık. Özellikle son yıllarda hikâyeler üzerinden birbirimizi anlama, kabul etme, birbirimizin dünyalarına kapı açma yeteneklerini de yitirmeye başladık. Bizi yeniden birbirimize hikâye anlatma meselesi birazcık olsun iyileştirecek. Çünkü gerçekten artık hastalıklı ilişkiler kurmaya başladık. İlle de edebi bir metinden bahsetmiyorum. Sözlü olarak da hikaye anlatmak bizi iyileştirecek diye düşünüyorum.

• Bazı öykülerde hesaplaşmalar da görülüyor. Anneyle, geçmişten bir dostla... Bu senin hayatında da bir yere tekabül ediyor mu?

-Samodey’de Anne figürü üzerinden hafıza ve bellekle hesaplaşma söz konusu. Diğerlerinde neyle ilgili olursa olsun iktidarla bir hesaplaşma var. Biraz önce bizi hikaye anlatmak iyileştirecek dedim. Ama bunun için de önce kendimizle daha sonra da yaşadığımız dünya ile hesaplaşma içine girmemiz gerekiyor. Bunu yapmazsak yarattığımız ikiyüzlülük evreninde yaşamaya devam edeceğiz. Çünkü çok ikiyüzlüyüz artık o kadar ki, canımızı çok sıkan bir olayda sosyal medyada bir paylaşımla kendimizi rahatlattığımızı sanıyoruz.

Aslında böyle olmadığını, olamayacağını biliyoruz. Ama artık kendimize bile ikiyüzlüyüz. Böyle bir evrenden çıkabilmenin ve bu evrenden çıkarken iyileşebilmenin yolu hesaplaşmaktan geçiyor.