İSTANBULLU OLMAK.. İSTANBULU YAŞAMAK..

“Sur içindeki İstanbul, imkân olsaydı da, Arnavut kaldırımlarıyla, cumbalı, bahçeli ahşap evleriyle, sebze bostanlarıyla, muhafaza edilebilseydi.. Sokaklarında dolaşarak evlere hizmet veren sütçüleriyle, sakalarıyla, yoğurtçularıyla, eşekli ya da atlı ekmekçileriyle ve zerzevatçılarıyla, mazide kalmış o güzel esintileri keşke şu anda da hissedebilseydik..” 

Keşke.. Ama giden bir daha geri gelmiyor.. Bize de hatıralarla yaşamak kalıyor.. 

Emirgân’daki tarihi Çınar altını bilir misiniz ey sevgili gençler?.. 

0rada içilen tavşan kanı çayın buruk lezzetini?.. 

Ya da şerbet nefasetindeki Karakulak suyunu?.. 

Veyahut Taşdelen’i, Sırmakeş’i, Hünkâr’ı, Hamidiye’yi, Çırçır’ı, Dereseki’yi, Çubuklu’yu?.. 

Devam ettim sormaya; 

“Fatih Camiinin etrafındaki minyatür arsalarda yapılan bayrak maçlarından kaçınızın haberi var?.. 

Siz hiç Sultan Selimin bahçesinden Haliç’i seyrettiniz mi?.. (Şu an seyretseniz de tat alamazsınız.. Zira bir sürü irili ufaklı çirkin binalar görürsünüz.. Ne yazık ki bu abuk görüntülere imza atan ve kartvizitinde müteahhit yazan köy kalfaları hala daha cirit atıyor aziz İstanbul’da) 

Peki gençler; Kanlıca’da üzerine pudra şekeri serpilmiş yoğurt yemeyi denediniz mi?.. 

Sakın yedik demeyin, inanmam!.. Benim söylediğim içine kaşığın zor girdiği halis koyun sütünden yapılan yoğurt!.. 

Dilburnu’ndan güneşin batışını, Üsküdar’dan Kızkule’sinin bir sülün gibi arz-ı endam edişini izlediniz mi?.. 

Bülbül gibi şakıyıp, ‘Ada Sahillerinde Bekliyorum’ diyen Sabite Tur Gülerman’ı hanginiz biliyor sunuz?.. 

Beykoz’un paçasından, Balat’ın işkembe çorbasından, Kavağın incirinden, Çengelköy’ün bademinden, Yedikulenin marulundan haberiniz var mı?..”

Sözün kısası

İstanbul bir kültür.. 

İstanbullu olmak ise bir büyük talih!.. 

Zarif Türkçesiyle, nezaketiyle, hoşgörüsüyle ve tavrıyla, İstanbullu olabilmek!.. 

Ve bu özellikleri hazmedebilmek..

Kaç kişiye nasip olur ki?..


Not: Bu güzel paylaşımın'dan dolayı , Sn.Murat Tükel'e teşekkürler..