SORMAYIN BANA

 

Şiir bilmem, şarkı bilmem, söz bilmem

Odun, kömür, çırpı, çıra, köz bilmem

Kabuk nedir, yafta nasıl, öz bilmem


Bahar olmuş yerden otlar bitiyor

Bir taraftan zaman zemin yitiyor

Madde nedir, mana niçin, ne olmuş

Kaybolan cevheri, kim nasıl bulmuş

Kimler boşaltmış ki, nereden dolmuş

Kavruluyor yazın gündüz havalar

Sökülürken yüzden kavruk sıvalar

Doğarmış, ölürmüş, dünya bir âlem

Açarmış, solarmış gül ile lalem

Silgi varmış siler, yazarmış kalem

Kimi yoldan çıkmış kaybolmuş mana

Tıkanmış kulaklar, gözler fermana

Herkes usta, çırak benim, yokum ben

Gürültüye, palavraya tokum ben

Gerilmiş yaylarda sanki okum ben

Fırlasam dökülür üstümden urbam

Uçuşur içi boş çuvalım, torbam

Ne ağa tanırım, ne paşa, ne bey

Herkes dilediği kadar alsın pey

Dünyalık ne varsa sizindir her şey

Hazan gelir solar daldaki yaprak

Yutar bütününü yer kara toprak

Ölen, kalan, yalan, talan bahane

Gül, karanfil seven için şahane

Makam, şöhret ile mal, mülk daha ne

Aldanan aldansın şöhrete, şana

Çekilir kantara durur divana

Kim, kimin dostudur, ya da sırdaşı

Nerden akrabası, nasıl kardaşı

Ne almış, kim vermiş, kimin adaşı

Kış gelince beyaz örtü çekilir

Ekilip biçilen kalkar dikilir

Aklım ermez benim, bir şey bilmem ki

Alıp satmam, kesip biçmem, dilmem ki

Yazıp çizmem, karalayıp silmem ki

Dün sabahtı yarın akşam olacak

El ayak çekilip gözler solacak

İ.Kalkan