Üst kimliğimizi tanımlayan bazı kavramlar varmış.
Teizm, Ateizm ve DEİZM bu kavramlardanmış.
“Ben Tanrının varlığına ve birliğine inanırım.
Evreni ve içindekileri ve dahi beni
yoktan var eden O’dur, O.
Buna da adım gibi iman ederim.
Ama ben O’nun, benim hayatıma yön vermesini,
yaşantım konusunda kurallar koymasını,
beni Peygamberleri aracılığı ile uyarmasını kabul edemem.
Yol gösterici ve gerçeği bulma konusunda aklım bana yeter…”
İşte böyle düşünen ve böyle diyenlere
felsefe dilinde “DEİST” denirmiş.
Kitab’ın şu ayeti böylelerine mi sesleniyor acaba?
“ONLAR BU KİTAB’I VE PEGAMBERLERİMİZE GÖNDERDİKLERİMİZİ YALANLAYANLARDIR.
İLERİDE ÖĞRENECEKLERDİR.” (40/69)
Ne dersiniz?
