SEMERCİ USTASI ÖLÜNCE

Köyün yaşlı semercisi Bekir Usta ölmüştü. Tüm eşekler köy meydanında toplandılar, tepindiler, oynamaya başladılar. Yaşlı hasta bir eşek bu şenliğe, eğlenceye katılmayarak duvar dibinde düşünüyordu. Eğlenen, bayram eden eşekler ona geldiler; “Haberin yok herhalde, semercimiz öldü” dediler gülüp oynayarak.

- “Ne olmuş öldüyse!” dedi yaşlı hasta eşek öfkeli bir şekilde bağırarak.

- “Artık sırtımız yara bere olmayacak, özgür olacağız.”

- “Nasıl bir özgürlükmüş bu!?”

- “Semerci olmayınca artık sırtımıza semer yapılmayacak, semer yapılmayınca üzerimize yük bindirilmeyecek, üzerimize yük bindirilmeyince de kırda, bayırda istediğimiz gibi gezip dolaşacağız…”

Yaşlı eşek acı acı gülmüş, “Şaşarım aklınıza” demiş.

“Bugün sevinçle tepineceğinize, aslında yas tutmalısınız. 

Bekir Usta iyi kötü sırtımızın ölçüsünü biliyor, bizi rahatsız etmeyecek semerler yapmaya çalışıyordu. 

Yarın bir acemi semerci getirirler, sırtınız yaradan kurtulmaz. 

İyisi mi siz semerciden değil, eşeklikten kurtulmanın yolunu arayın. 

Siz eşek kaldıkça, sırtınıza bir semer yapan bulunur.”



 

ASLINDA BU HİKAYEYİ AKİF SEFAHATINDA ŞİİR YAPMIŞTI

Padişahtan kurtulmak için dua eden ittihatçılara uyarı olarak...

 

SEMERCİ ve EŞEKLER

 

Eşeklerin canı yükten yanar, aman, derler,

Nedir bu çektiğimiz derd, o çifte çifte semer!

Biriyle uğraşıyorken gelir çatar öbürü;

Gelir ki taş gibi hâin, hem eskisinden iri.

Semerci usta geberseydi... Değmeyin keyfe!

Evet, gebermelidir inkisâr edin herife.

Zavallı usta göçer bir gün âkıbet, ancak,

Makaamı öyle uzun boylu nerde boş kalacak?

Çırak mı, kalfa mı, kim varsa yaslanır köşeye;

Takım biçer durur artık gelen giden eşeğe.

Adam meğer acemiymiş, semerse hayli hüner;

Sırayla baytarı boylar zavallı merkepler.

Bütün o beller, omuzlar çürür çürür oyulur;

Sonunda her birinin sırtı yemyeşil et olur.

“Giden semerciyi, derler, bulur muyuz şimdi?

Ya böyle kalfa değil, basbayağ muallimdi.

Nasıl da kadrini vaktiyle bilmedik, tuhaf iş:

Semer değilmiş o rahmetlininki devletmiş!”

Nâsîhatim sana: Herzeyle iştigâli bırak;

Adamlığın yolu nerdense, bul da girmeye bak.

Adam mısın: Ebediyyen cihanda hürsün, gez;

Yular takıp seni bir kimsecik sürükleyemez.

Adam değil misin, oğlum: Gönüllüsün semere;

Küfür savurma boyun kestiğin semercilere.”

Mehmet Akif Ersoy