ÇAPA YENİ BİR GÜNE UYANIYOR

Artık sabahları ben odama girdikten sonra doğuyor güneş..

Çapa da yeni bir gün başlıyor..

Yeni heyecanlar.. korkular.. üzüntüler.. heyecanlarla 

Çapa da yeni bir gün başlıyor 

Öğrenciler.. asistanlar.. hemşireler ve tüm sağlık çalışanlarıyla..

Çapa da yeni bir gün

Hastalar.. yaralılar.. doğumlar ve ölümlerle..

Başka hiç bir yere benzemez fakülte hastaneleri..

Daha güneş yeni doğuyor..

Odamdan içeri giriyor güneş...

Cerrahi kliniklerde asistanlar vizitlerini çoktan bitirdiler..

Hastalara kahvaltı dağıtılalı epey oluyor..

Erkenci öğrenciler giriyor Monobloğun kapısından..

Ambulanslar durmaksızın hasta taşıyor acile..

Hıçkırıklar ve iç çekme sesleri geliyor hemen odamın altından 

Göremiyorum.. ama biliyorum.. bu bir anne..

Anne iç çekmelerini tanırım. 

Ağlamazlar.. bağırmazlar anneler..

İçeride yatan hasta çocuklarına göstermeden hastane bahçelerine dökerler yüreklerini sıkıştıran korkularını.. üzüntülerini..

Acil nöbetçisi asistan kantinden tost almış.. Hızlı hızlı yemeğe çalışıyor..

Dün gece hiç vakti olmadı bişeyler yemeğe..

Birazdan da ameliyata girecek.. Ne zaman çıkarsa..

Muayene için sabah erkenden gelen hastalar var..

Haftalardır evine gitmemiş olanlar da..

Çapa bilinmezliklere uyanıyor..

Yüzyıldır olduğu gibi...

Anomalili bebekler doğacak bugün..

Acilde gencecik insanlar ölecek..

Çocuklarının hastalığının tedavisi olmadığını anlatıcam bir anne babaya..

Çapa yeni bilinmezliklere uyanıyor.. 

Öğrencilerim.. asistanlarım yeni şeyler öğrenecekler..

Biraz daha gelişecek, biraz daha iyi olacaklar bugün..

Artık buraları onlara bırakıp gitme zamanı geliyor..

Biz koruyamadık fakültemizi.. 

Hergün bir parçasını kopardılar..

Onarması çok zaman alacak biliyorum..

Ama öğrencilerim becerecekler..

Hiç kuşkum yok.... 

Di mi çocuklar?

Prof. Dr. Erbuğ Keskin