EVİN EN ÖKSÜZÜ BABA'LARDIR !

Babalar en kutsal varlıklar olan Annelerin gölgesinde kalan gizli

kahramanlardır!



Evin en öksüzü babalardır, en yalnız, en kimsesizi, herkese kimse

olurken. Evin direği olurken kendisi direksizdir, dayanacağı kimsesi

pek yoktur. Çünkü o hep güçlü olmak zorundadır. O zayıf olamaz Çünkü o

kahramandır, o güçsüz olamaz Çünkü o kahramandır, o ağlayamaz Çünkü o

kahramandır, hep kahraman olmak, öyle kalmak zorundadır. Yoksa

silebilir herkes onu. Küçümser, erkekten bile saymaz.

Batan gemiyi en son terk eden baba iken, uçan bir balonda, fazla

ağırlıkların atılması aksi halde balonun düşme ihtimalinin olduğu

anlarda, aileden ilk atılacak kişi babadır.

Hayatını ailesine adasa da, ne eşine ne de çocuklarına yaranabilir tam

anlamıyla. Kimsesi kalmaz zaten memleketi belli olduğunda. Hani

sormuşlar ya adama nerelisin diye. O da demiş henüz evlenmedim diye.

Ne ilk ailesine,ne de yeni ailesine yaranamaz, arada kalır.

Aile içi yetmez gibi, hep annelik yüceltilir onun yanına ayıp olmasın

diye babalık da eklenir. Anneler gününün bütün ihtişamına, şatafatına,

her yerde vurgulanması ve insanları harekete geçirmesine rağmen,

babalar günü unutulur, ya da babalar gününde hatırlanır ve öylesine

geçiştirilir.

Evin dış kapı mandalı gibidir çoğu zaman. Evin en yalnızıdır.Bu yüzden

en son babalar duymaz mı? Ya saklanır, ya yalan söylenir ya da

paylaşma gereği duyulmaz. Bunda elbet hoşgörüsü az babanın da suçu ve

katkısı vardır ama yine de ne yapsa yaranamaz, yakınlaşamaz. Belki

çocuklarıyla yakınlaşmak ister ama malum ataerkil kurallar, toplum

baskısı, utanç duygusu buna engel olur, ne sevdiğini gösterebilir ne

de sevilmek istediğini...

Babanın aile de en sevdiği birey kadındır, eşidir. Eşinin ise en

sevdiği çocuklarıdır, kendisi değil. En büyük aşk evliliklerinde bile,

sevgilisi doğum yaptığında bir anda artık sevgilisi değil, anne olur,

kendine biçtiği en büyük rolü olur sevgilisi.

Baba en çok anneyi sever, anne en çok yavrusunu sever, yavrusu ise en

çok eşini sever, eşi ise en çok yavrusunu sever. Bu böyle devam eder

durur, hayatın kanunu gereği.

Bir yeri acıyan çocuğun hiç babam dediğini duydunuz mu? Babası

yanındayken bile anam demez mi?

İyi bir işi olması gerekir, zengin olması gerekir. Çocuklar bile

birbirlerini heyecanlandırmak için, iki kişinin omuzlarında daha fazla

ileri gitmek için, bakalım kimin babası daha zengindir, derler.

Anne ya da çocuklar işsiz olabilir, kimse bunu çok görmez onlara. Ama

baba işsiz olamaz. Düşünün erkek çalışır kadın ev hanımı ise sorun yok

ama tersi durumda erkekten bile sayılmaz. Evin geçimini karşılamak

zorundadır, hem de şartlar ne olursa olsun. Dışarıda onca karşılaştığı

kötülük ve güçlüklerle uğraşırken, eve gelip sığınmak, salmak isterken

kendini, evde eşinin kaprislerini çekmek, çocukların sorunlarıyla

uğraşmak zorunda kalır.

Belki ağlamak ister onların yanında, onlarla... Yapamaz!

Evin şerefini, evin namusunu korumak zorundadır. Kızının ilk aşkı

kendisi olsa da, büyüyünce kızı artık aldatır babasını ve başka

gençlere kayar gönlü. Babasına bin bir naz yapan o kız ise

sevgilisinin, eşinin her dediğini yapar. Evde yıllarca babası ile

çatışan, özgürlüklerini elde etmeye çalışan, oğlu ise eşinin yanında

muma döner. En acısı ise yıllarca gözünden bile koruduğu o güzeller

güzeli kızını, gözbebeğini gelir adamın biri alır elinden, gözünden

sakladığını başka gözlere verir. Değil birinin ona dokunması yan gözle

bile bakmasına dayanamayan baba, teslim eder bir başkasına elleriyle.

Üstelik bir de düğün dernek yapmak zorundadır, oynamak zorunda kalır

sanki eğlenirmiş gibi.

Yıllarca dışarıda deli gibi çalışırken, bebekken hiç büyümeyeceğini

düşündüğü yavrularının değiştiğini bile fark edemez, birey

olduklarını. Ona bağımlı iken onlar, bir anda bağımsızlıklarını ilan

etmeye başlarlar, küçük bir hayal kırıklığıyla karşılar, yapacak bir

şey yoktur.

Bizim gibi toplumlarda, erkek evladından çok kızına değer veren, her

şeye rağmen onun için her şeyini feda eden babaların önünde sevgiyle

eğiliyorum.

Sizler büyük insanlarsınız

Bunca zorluğuna rağmen Baba olabilmiş tüm özel insanlara ithaftır...

Mevlüt Badem