Sohbet Başlatıcı

Zamanında; özellikle Kıbrıs Barış Harekâtı sırasında ülkemize en büyük moral desteği veren, katkıyı sağlayan Kaddafi eğer bugün yaşıyor olsaydı gene kendisinden muhtemelen en büyük yardımı görecektik.



BOP eş başkanlığı görevi gereği ve Arap Baharı rüzgârında sörf yapma tutkusu ile vefayı unutup ihaneti seçtik. Kaddafi'yi linç eden çakallara sakalık yaptık. Başımıza her ne musibet gelse aklıma bu tür vefasızlıklarımız, ihanetlerimiz geliyor. Bu ihanetimiz ile kaç milyon dolarımızı Libya çöllerinde batırdık, yetmedi 300 milyon dolar göndererek ihanetimizin üzerini kaymakladık.



Bugün Libya'ya asker gönderme gerekçemizde keşke zerre kadar vefa olsa ama yok. Yine sona ermeyen eş başkanlık görevi ve yine BOP Projesi gereği bir yerlere savruluyoruz ve maalesef yine yanlış yapıyoruz gibime geliyor.



Kendi egemenlik haklarımızı ve sınır güvenliğimizi Libya sınırları üzerinden koruma ve sağlama ihtiyacını duymamız veya zorunda kalmış olmamız ne denli yalnızlığımızın göstergesi değil mi. Biz tarihte kendimizi hiç bu kadar yalnız hissetmemiştik. Bir PKK vardı o da 2002 yılı itibariyle eylem yapamaz hale getirilmişti. O günden bu güne sadece değişen AKP'nin kurulup iktidar olması, değişmeyen de gene AKP'nin süreli iktidarda olmasıdır.

Bir an düşünelim; Kaddafi yaşasaydı, Esat ile kahvaltılarımız devam ediyor olsaydı....



Biz BOP Projesi pisliğine niçin bulaştık. Türk milleti adına meclis 1 Mart tezkeresini yani bir anlamda BOP projesini ret edip, yırtıp attığı hâlde niçin inadına milletin vicdanının sesini "Bay Pas" yapıp eş başkanlığa soyunduk.



Dolayısıyla meselenin temelinde dünyayı yeterince okuyamamış; bilip, öğrenip, anlayamamış; ihtiraslı, bir o kadar da narsis bir insanın; ortalama algı düzeyi ve demokrasi anlayışı yeterince nitelik kazanamamış insanlar tarafından taşıyamayacağı yükün ve sorumluluğun altına sokulması ile hem kendisini, hem de kendisinden beklendi içinde olanları perişan hale getirmiş olmasıdır.

Mehmet Soral