HÜMANİZM VE İRFAN SAHİBİ OLANLAR

Dün bir Cemil Meriç’imiz vardı.

Gözlerindeki miyobun artışıyla

38 - 68 yaş arası gözleri görmüyordu,

ama o merhumun kalp gözü açıktı.

O, irfan sahibiydi; yani bilge kişiydi.

Anlama ve gerçeği hissetme

ve bulma gücüne sahipti.

O, kızının ve talebelerinin yardımıyla

çalışmalarını ölümüne kadar sürdürdü.

Umrândan Uygarlığa- Mağaradakiler,

Işık Doğudan Gelir, Kırk Ambar,

Kültürden İrfana gibi onlarca eser yazdı.

Günümüzün bir çok entelektüeli 

onun fikirlerinden beslendiler

O, bazılarımızın kutsadığı HÜMANİZMİ

şöyle tanımlıyordu: 

"Sözünü dinletmek isteyen her felsefe 

bu (HÜMANİZM) kaftanına bürünmek zorunda. 

Marksizm'den egzistansiyalizme kadar

Avrupa'nın tüm düşünce akımları hümanist.

Kavramdan çok kılıf; kelime değil bukalemun: 

her kılığa giriyor.(….)

Filhakika hümanizmin 2. manası

'insanlık dinidir!' 

Tanrı yoktu, tanrıyı yaratan insandı.

İnsanlığı kurtaracak tek kılavuz ilimdi 

aydınlanmacılara göre. 

İnsanın yabancılaşmasıydı din, bir çeşit afyondu...

Ve O Merhum, şöyle diyordu:

“Olgunlaşmak kalbin daha hassas, 

kanın daha sıcak, zekânın daha işlek, 

ruhun daha huzurlu olması demektir.”

Merhuma rahmet dilerken,

olgunlaşmamız, kalp gözlerimizin açık;

Gözlerimizin ferinin artması dua ve niyazlarımızla...