KÖKSÜZLÜK VE ÖKSÜZLÜK

“Derler, insanda derin bir yaradır köksüzlük

Budur âlemde hudutsuz ve hazin öksüzlük.”

Yıllar önce böyle demiş Yahya Kemal.

Bu dizeleri okuyunca, onun anlattığı 

bir anekdotu da paylaşmak istedim.

Şairimiz, Ankara'nın İstanbul'a dönüşünü severmiş en çok.

Yine böyle bir yolculuk esnasında yaşadığı bir olayı şöyle anlatıyor:

"Vatanperver bir zata yolda tesadüf ettim.

Beni tuttu, karşısına aldı, çatık kaşlarla, kıvılcımlı gözlerle baktı, dedi ki:

"Gözümün önünde bu kadar insan astılar, niye sustun? Dedim ki: 

"Gözünüzün önünde astılar da

işte onun için sustum. 

Çünkü asıl o zaman insanın 

diz bağları gevşiyor; sesi kısılıyor, 

bir insanı sehpada kukla gibi sarkar görünce insan,

doğrusu isyan edemiyor. 

Zaten onların maksatları, 

bir yahut beş insanı asmak değil;

onları asmakla milyonca insanı

susturmak değil mi?”

Bilmem sizlere neler düşündürür bu dizeler ve bu hikâye.