21. Yüzyıla ayak bastık,
çok şeyleri de sahiplendik.
Ama dün sahip olduklarımızdan
bir çok değerleri de kaybettik.
Bunun en çok farkında olanlar da
Kent hayatı yaşayanlarımızdır sanırım.
Onlarla, Kemalettin Kamu’nun
“KİMSESİZLİK” şiirindeki
şu dizeleri paylaşmak istedim.
Okuyalım mı??????
Yıllardır bir kıvılcım kapalı kında,
Kimsesizlik dört yanımda bir duvar gibi;
Mustaribim bu duvarın dış tarafında,
Şefkatına inandığım biri var gibi.
(………………………………………)
Gözlerimde parıltısı bakır bir tasın,
Kulaklarım komşuların ayak sesinde;
Varsın yine bir yudum su veren olmasın,
Baş ucumda biri bana 'su yok' desin de! “
“SU YOK” demeyen dostlarımızın
ve güleç yüzlü komşularımızın
yoğunlaşması dilek ve temennilerimle…
